{"schema_version":"1.0","service":"Publicasta","type":"article","id":674,"slug":"bioresorbable_batteries_for_ingestible_medical_devices","title":"Bateria do kapsuł medycznych, która działa w organizmie, a potem się rozpada","excerpt":"Naukowcy z MIT pokazali baterię magnezowo-trójtlenkowo-molibdenową, która zasilała połykane urządzenia u świń, przesyłała sygnały z żołądka i z czasem się rozpuszczała. To ważny krok inżynieryjny, ale jeszcze nie gotowy produkt medyczny dla ludzi.","language":"pl","default_language":"en","canonical_url":"https://publicasta.com/good_tech_news/bioresorbable_batteries_for_ingestible_medical_devices?lang=pl","image":{"url":"https://publicasta.com/storage/projects/16/pages/674/2026/09/63d5bb26-189a-4654-bed2-db66e406ec8a.webp","alt":"Ilustracja redakcyjna przedstawiająca bioresorbowalną baterię zasilającą połykalną kapsułkę medyczną w pobliżu żołądka."},"publisher":{"id":16,"slug":"good_tech_news","name":"Dobre wiadomości technologiczne","url":"https://publicasta.com/good_tech_news"},"author":{"name":"Anton R"},"published_at":"2026-09-22T17:23:14+00:00","updated_at":"2026-09-22T17:23:14+00:00","content_markdown":"Kapsuła medyczna może być na tyle mała, by dało się ją połknąć, a mimo to pozostawiać trudne pytanie: co stanie się z jej baterią? Konwencjonalne ogniwa zapewniają niezawodne zasilanie, lecz uszkodzona obudowa może narazić przewód pokarmowy na kontakt z metalami, elektrolitami albo ostrymi odłamkami. Jeśli urządzenie ma przejść przez organizm bez wyjmowania, źródło energii trzeba traktować jako część problemu bezpieczeństwa medycznego, a nie wymienny podzespół.\n\n ![Ilustracja redakcyjna przedstawiająca bioresorbowalną baterię zasilającą połykalną kapsułkę medyczną w pobliżu żołądka.](https://publicasta.com/storage/projects/16/pages/674/2026/09/63d5bb26-189a-4654-bed2-db66e406ec8a.webp)\n\n W badaniu opublikowanym 21 września 2026 roku w *Nature Chemical Engineering* opisano baterię zaprojektowaną z myślą o tym ograniczeniu. Zespół kierowany przez MIT zbudował ogniwo magnezowo–trójtlenkowo-molibdenowe o strukturze na bazie celulozy, z biodegradowalnym elektrolitem w postaci żelu zawierającego ciecz jonową i ochroną z wosku. Bateria osiągała szczytowe napięcie obwodu otwartego wynoszące 1,84 V i zasilała dwa różne rodzaje elektroniki przeznaczonej do połknięcia u świń: znacznik identyfikacji radiowej, który mógł przesyłać sygnały z przewodu pokarmowego, oraz kapsułę elektrycznie stymulującą żołądek.\n\n Najważniejsze w tym wyniku nie jest to, że baterię udało się uczynić „jadalną” z wyglądu. Istotne jest połączenie bioresorbowalnego źródła energii z funkcjami, których przyszła kapsuła medyczna rzeczywiście może potrzebować: komunikowaniem swojej lokalizacji i dostarczaniem krótkotrwałego bodźca elektrycznego. Praca pozostaje badaniem na zwierzętach. Nie pokazuje, że ludzie mogą bezpiecznie połykać takie baterie, że elektronika będzie niezawodnie działać w ludzkich warunkach trawiennych ani że terapia oparta na kapsule okaże się skuteczna w leczeniu choroby. Znaczenie jest węższe i bardziej praktyczne: jeden z najtrudniejszych elementów przemijającej elektroniki medycznej wyszedł poza demonstrację chemii na stole laboratoryjnym.\n\n ## Dlaczego bateria jest wąskim gardłem\n\n Elektronika połykana jest użyteczna właśnie dlatego, że może trafiać w miejsca trudne do osiągnięcia za pomocą zewnętrznego czujnika lub konwencjonalnego implantu. Kapsuła mogłaby mierzyć warunki w jelitach, uwalniać lek w wybranej lokalizacji, monitorować przejście leku przez przewód pokarmowy albo dostarczać miejscowy bodziec elektryczny. Każde takie zastosowanie musi rozwiązać te same podstawowe kwestie inżynieryjne: jak zasilać urządzenie, jak długo energia powinna być dostępna, jak komunikować się ze sprzętem poza organizmem i co pozostanie po zakończeniu pracy.\n\n Bateria jest często najmniej wyrozumiałym rozwiązaniem. Ogniwa litowe, srebrowo-tlenkowe i alkaliczne mają zalety pod względem gęstości energii oraz przewidywalności, dlatego podobne chemie stosuje się w uznanych urządzeniach medycznych. Nie oznacza to automatycznie, że nadają się do obiektu, który zostanie połknięty i wystawiony na działanie kwasu żołądkowego. Ochronne opakowanie może zmniejszać ryzyko, ale samo może ulec uszkodzeniu, rozpaść się albo pozostać w przewodzie pokarmowym. Konwencjonalna bateria stwarza też problem utylizacji, gdy reszta urządzenia ma ulec degradacji lub naturalnie przejść przez organizm.\n\n Nie znaczy to, że każda konwencjonalna bateria w kapsule jest niebezpieczna. Dostępne na rynku urządzenia połykane ocenia się jako kompletne systemy, z określonymi materiałami, uszczelnieniami, wymiarami i warunkami pracy. Chodzi o to, że bateria zaprojektowana do wyjęcia albo trwałego odizolowania słabo pasuje do urządzenia, którego celem jest zniknięcie. W pełni lub w większości bioresorbowalne źródło energii mogłoby uprościć analizę bezpieczeństwa krótkotrwałych urządzeń, pod warunkiem ścisłej kontroli jego chemii, produktów rozpadu i parametrów elektrycznych.\n\n ## Co zbudował zespół MIT\n\n Nowe ogniwo wykorzystuje stop magnezu jako anodę oraz trójtlenek molibdenu w kompozytowej katodzie przypominającej papier. Magnez jest znanym pierwiastkiem biologicznym, potrzebnym organizmowi w niewielkich ilościach, a molibden również występuje w nim jako mikroelement. Nie należy jednak mylić tego opisu z ogólną deklaracją bezpieczeństwa: materiał tolerowany w określonej dawce, lokalizacji lub postaci chemicznej może być szkodliwy przy innym stężeniu albo czasie ekspozycji. Naukowcy wybrali te materiały, ponieważ dawały wiarygodną drogę do ogniwa o wysokim napięciu, złożonego z elementów, które można rozłożyć, wchłonąć lub wydalić.\n\n Bateria zawiera także elektrolit w postaci żelu z cieczą jonową. Elektrolit ma znaczenie, ponieważ same elektrody nie tworzą użytecznego ogniwa: jony muszą przemieszczać się wewnątrz baterii, podczas gdy elektrony płyną przez obwód zewnętrzny. Zespół zastosował formulację, która miała działać lepiej niż zwykła buforowana sól fizjologiczna w warunkach fizjologicznych. Struktura pochodna celulozy nadaje ogniwu papierowy charakter, a naturalne woski spowalniają kontakt z kwaśnym płynem żołądkowym, dzięki czemu bateria nie rozpuszcza się przed wykonaniem zaplanowanego zadania.\n\n Naukowcy przygotowali więcej niż jeden format fizyczny. Jeden projekt był dyskiem o średnicy około 7,5 mm, odpowiednim dla niewielkiego systemu śledzenia. Inny miał postać prostokątnego pręta długości około 24 mm, co zapewniało powierzchnię elektrod potrzebną bardziej wymagającemu urządzeniu stymulującemu. Różnica ma znaczenie, ponieważ bateria zasilająca znacznik radiowy nie potrzebuje takiego samego prądu jak bateria, która musi wymusić przebieg elektryczny przez interfejs biologiczny.\n\n W testach laboratoryjnych z użyciem kwaśnego płynu mającego przybliżać warunki żołądkowe baterie zachowywały użyteczne działanie przez mniej więcej trzy dni, zanim ich parametry zaczęły spadać. Następnie rozpadały się w ciągu kolejnych tygodni. W raporcie MIT opisano osobne obrazy pokazujące rozpuszczenie w ciągu około 90 dni, podczas gdy artykuł podkreśla przemijający charakter pracy oraz to, że elementy zaprojektowano tak, by ulegały degradacji, a nie pozostawały trwałym obiektem. Dokładny czas zależy od geometrii, enkapsulacji, kwasowości, dostępu płynu i obciążenia elektrycznego. Lepiej rozumieć go więc jako regulowane okno działania, a nie pojedynczy termin wygaśnięcia.\n\n ## Pierwsza demonstracja: komunikacja z żołądka\n\n Zespół połączył mniejszą baterię z bioresorbowalnym systemem RFID. Identyfikacja radiowa jest użytecznym testem, ponieważ ujawnia częstą słabość pasywnych znaczników połykanych: mogą pobierać energię z zewnętrznego czytnika, ale dostępna moc i zasięg komunikacji zależą od sprzężenia między czytnikiem a znacznikiem. Znacznik wspomagany baterią może przesyłać dane bardziej niezawodnie, gdy znajduje się jeszcze w organizmie.\n\n W doświadczeniach na świniach znacznik zasilany baterią przesyłał sygnał z przewodu pokarmowego na odległość do 1,5 m. Naukowcy opisują to zastosowanie jako możliwy sposób śledzenia kapsuł z lekami i wspierania monitorowania przestrzegania zaleceń. System mógłby na przykład poinformować zewnętrzny czytnik, że kapsuła weszła do określonego odcinka układu trawiennego albo go opuściła. Samo to nie dowodziłoby, że lek się wchłonął, że pacjent przyjął go prawidłowo ani że terapia zadziałała. Zapewniałoby lepszy zapis tego, dokąd urządzenie dotarło i kiedy przesłało sygnał.\n\n To skromne, ale wartościowe rozróżnienie. Systemy monitorowania przyjmowania leków często zawodzą w luce między połknięciem dawki przez pacjenta a uzyskaniem przez klinicystę wiedzy o tym, co stało się później. Jednorazowy nadajnik działający przez krótki czas mógłby tę lukę zmniejszyć bez konieczności odzyskiwania urządzenia przez pacjenta albo wykonywania zabiegu w celu usunięcia implantu. Korzyść byłaby największa w przypadku starannie wybranych leków i badań klinicznych, w których lokalizacja oraz czas mają znaczenie medyczne. Nie uzasadniałoby to umieszczania elektronicznego trackera w każdej tabletce.\n\n Według MIT News naukowcy planują za około dwa lata badanie kliniczne powiązanego systemu SAFARI. To stwierdzenie dotyczy szerszego systemu i jego ścieżki rozwoju, a nie dowodzi gotowości samej nowej baterii do rutynowego użycia. Badanie kliniczne nadal musiałoby ocenić działanie urządzenia, bezpieczeństwo materiałów, powtarzalność produkcji, niezawodność sygnału oraz właściwe postępowanie z kapsułami, które uległy awarii albo rozpadły się tylko częściowo.\n\n ## Druga demonstracja: krótkotrwały bodziec elektryczny\n\n Większa bateria zasilała degradowalną kapsułę, która dostarczała niewielki prąd do wyściółki żołądka. Podejście to rozwija wcześniejsze prace tej samej grupy, pokazujące, że stymulacja elektryczna może aktywować komórki endokrynne w żołądku i zwiększać poziom greliny, hormonu związanego z głodem oraz regulacją apetytu. W nowym doświadczeniu na zwierzętach 20 minut stymulacji zwiększyło zmierzony poziom greliny o około 50%.\n\n To wynik potwierdzający działanie systemu, a nie rezultat terapii. Podniesienie poziomu hormonu w małej grupie świń nie dowodzi, że ta sama interwencja pomoże ludziom z nudnościami, utratą apetytu albo kacheksją, czyli utratą mięśni i masy ciała, która może towarzyszyć nowotworom oraz innym chorobom przewlekłym. Nie odpowiada też na pytanie, czy powtarzana stymulacja zachowa skuteczność, czy wywoła niepożądane skutki metaboliczne ani czy inny wzorzec elektryczny byłby bezpieczniejszy.\n\n Wartość eksperymentu polega na tym, że bateria zapewniała ciągłą stymulację przez maksymalnie trzy dni, gdy kapsuła pozostawała w żołądku. Nie była jedynie podłączona do miernika w naczyniu; zintegrowano ją z urządzeniem mającym cel biologiczny i przetestowano w modelu zwierzęcym. To czyni wynik inżynieryjny bardziej istotnym dla dalszego rozwoju, choć twierdzenie medyczne pozostaje niezweryfikowane.\n\n Autorzy podają, że system stymulujący był niemal bioresorbowalny, ale nie całkowicie. Płytka drukowana nadal zawiera elementy, które nie są wchłaniane przez organizm. To kluczowe ograniczenie. Biodegradowalna bateria może zmniejszyć zagrożenie i ilość odpadów związanych ze źródłem energii, ale nie sprawia, że cała kapsuła znika. Przyszłe wersje będą potrzebowały bioresorbowalnych przewodników, przełączników, czujników, opakowań i elementów obwodu albo jasnego planu bezpiecznego przejścia części, które pozostaną.\n\n ## Dlaczego model zwierzęcy pomaga, ale nie wystarcza\n\n Naukowcy wykorzystali świnie rasy Yorkshire, ponieważ ich przewód pokarmowy wykazuje podobieństwa anatomiczne i fizjologiczne do układu ludzkiego. Zwierzęta były na czczo, znieczulone, a kapsuły podawano endoskopowo. Badanie obejmowało pomiary wyjścia elektrycznego, zachowania kapsuły, transmisji sygnału oraz odpowiedzi biologicznych w kontrolowanych warunkach. Takie testy są bardziej informacyjne niż doświadczenie wyłącznie ze sztucznym płynem żołądkowym, bo uwzględniają ruch, kontakt z tkanką i mechanikę żywego przewodu trawiennego.\n\n Wyznaczają też granice dowodów. Zwierzęta badano przy kontrolowanym karmieniu i w warunkach zabiegowych, a grupy dla części pomiarów były małe. W artykule wskazano przyszłe prace z udziałem zwierząt karmionych, przy zmiennym pH, obecności śluzu, zmienionej motoryce i w bardziej reprezentatywnych warunkach przewodu pokarmowego. Pokarm może zmieniać chemię żołądka oraz czas pasażu. Śluz może ograniczać kontakt urządzenia z tkanką. Motoryka może przesuwać kapsułę szybciej albo wolniej, niż zakładano. Każdy z tych czynników może zmienić zarówno trwałość baterii, jak i dawkę elektryczną dostarczaną do celu.\n\n Ludzki przewód pokarmowy nie jest po prostu większym przewodem pokarmowym świni. Pacjenci różnią się wiekiem, przyjmowanymi lekami, stanem zdrowia, dietą, anatomią i czasem pasażu. Każdy system kliniczny musiałby także radzić sobie z nieoczekiwanym zatrzymaniem kapsuły, niepełną degradacją, wadami produkcyjnymi oraz pacjentami wymagającymi obrazowania lub innych procedur podczas obecności urządzenia. To nie są szczegóły do dopracowania po publikacji nagłówka; są częścią produktu.\n\n Sama chemia rodzi kolejne pytania. Magnez może korodować w środowisku wodnym, a szybkość korozji zależy od otaczającego płynu i materiałów kontrolujących dostęp. Trójtlenek molibdenu, elektrolit, woski i produkty rozpadu wymagałyby badań toksykologicznych uwzględniających dawkę, lokalizację i usuwanie z organizmu. Fakt, że pierwiastek jest mikroelementem, nie gwarantuje, że konkretny związek albo miejscowe stężenie będzie nieszkodliwe. Bezpieczny projekt musiałby wykazać, co się uwalnia, jak szybko, dokąd trafia i jak organizm sobie z tym radzi.\n\n ## Co w tym projekcie rzeczywiście się poprawiło\n\n Najbardziej wyraźną poprawą jest dopasowanie źródła energii do przewidywanego czasu życia urządzenia. Kapsuła działająca przez kilka dni nie musi mieć baterii projektowanej na lata. Zastosowanie przemijające może zamienić długoterminową stabilność na kontrolowaną degradację, ograniczając potrzebę wyjmowania urządzenia i ilość trwałych odpadów elektronicznych pozostających w środowisku przewodu pokarmowego.\n\n Drugą poprawą są parametry elektryczne. Podane szczytowe napięcie obwodu otwartego 1,84 V wystarczało do zademonstrowanych systemów małej mocy, a artykuł opisuje stabilną pracę w okolicach 1,6 V podczas odpowiednich warunków rozładowania. Naukowcy podają również pojemność powierzchniową około 2,43 mAh na centymetr kwadratowy oraz powierzchniową gęstość energii około 4,13 mWh na centymetr kwadratowy dla większego projektu. Te liczby nie czynią z baterii ogólnego zamiennika ogniw litowo-jonowych. Pokazują, że bioresorbowalne ogniwo może dostarczać użyteczną energię mimo bardzo ostrych ograniczeń rozmiaru i chemii kapsuły połykanej.\n\n Trzecią poprawą jest obsługa więcej niż jednego zastosowania. Źródło energii zdolne do zasilania znacznika radiowego i stymulatora terapeutycznego daje konstruktorom wspólną podstawę dla czujników, śledzenia i miejscowego leczenia. Mogłoby to ułatwić rozwój przyszłych urządzeń, ponieważ zespoły nie musiałyby przeprojektowywać całego systemu energetycznego dla każdej kapsuły. Mogłoby też wcześniej ujawniać słabe punkty: komunikacja, stymulacja i pomiary wymagają innych profili prądu, więc platformę trzeba charakteryzować przy realistycznych obciążeniach, a nie tylko w jednym korzystnym warunku laboratoryjnym.\n\n Korzyść środowiskową należy opisywać precyzyjnie. Jeśli bateria kapsuły rozpada się na materiały bezpiecznie wchłaniane lub wydalane, ilość trwałych odpadów bateryjnych trafiających do kanalizacji może się zmniejszyć. Artykuł przedstawia to jako sposób ograniczenia odpadów elektronicznych w środowisku przewodu pokarmowego. Nie ustala jednak pełnego śladu środowiskowego wytwarzania ogniw, produkcji wosków i elektrolitów ani postępowania z pozostałą elektroniką niebioresorbowalną. Jednorazowe urządzenie medyczne może być bezpieczniejsze po użyciu, a jednocześnie powodować wpływ środowiskowy na etapie produkcji i utylizacji.\n\n ## Problemy, które trzeba rozwiązać przed zastosowaniem u ludzi\n\n Najpilniejszym wyzwaniem jest niezawodność. Bateria działająca trzy dni w kontrolowanym eksperymencie może nie działać tyle samo u pacjenta, który niedawno jadł, przyjmuje leki zmniejszające kwaśność, ma wyjątkowo szybki pasaż albo cierpi na chorobę przewodu pokarmowego. Urządzenie terapeutyczne musi dostarczać przewidywalną dawkę elektryczną, a nie tylko wytwarzać napięcie w odpowiednim zakresie. Naukowcy będą musieli połączyć chemię baterii, geometrię i enkapsulację ze statystycznie określonym czasem działania.\n\n Kolejnym wyzwaniem jest bezpieczeństwo całego systemu. Bateria opisana w artykule to tylko część kapsuły. Elektrody i elektrolit mogą być bioresorbowalne, podczas gdy płytka obwodu, antena, złącze albo czujnik pozostaną. Te elementy mogą oddziaływać na miejscową tkankę, przejść przez jelito albo ulec zatrzymaniu. Projekt kliniczny będzie wymagał pełnego wykazu wszystkiego, co może pozostać w organizmie, wraz z dowodami dotyczącymi degradacji i usuwania tych części.\n\n Produkcja będzie równie ważna jak chemia. Pojedyncze ogniwo badawcze można zmontować i przetestować; produkt medyczny trzeba wytwarzać wielokrotnie, z rygorystyczną kontrolą grubości, obciążenia elektrod, enkapsulacji, napięcia, prądu wyjściowego i czasu degradacji. Niewielkie różnice mogą zmienić moment komunikacji kapsuły, siłę dostarczanej stymulacji albo to, czy urządzenie pozostanie nienaruszone wystarczająco długo, by dotrzeć do celu. Sterylizacja może też zmienić naturalne woski, polimery, elektrolity i kleje.\n\n Ocena regulacyjna prawdopodobnie będzie skomplikowana, ponieważ produkt łączy baterię, urządzenie połykane, nadajnik bezprzewodowy i — w niektórych wersjach — aktywną funkcję terapeutyczną. Organy regulacyjne musiałyby ocenić zarówno urządzenie, jak i biologiczne skutki uwalnianych substancji. Kapsuła śledząca może podlegać innej analizie korzyści i ryzyka niż kapsuła stymulująca żołądek. Pierwszym udanym zastosowaniem klinicznym może więc być wąskie zadanie monitorujące, a nie terapia.\n\n Istnieje też problem komunikacji z pacjentami. Słowo „bioresorbowalny” może brzmieć jak synonim „całkowicie nieszkodliwy i w pełni jadalny”, choć technicznie opisuje sposób, w jaki materiał ma się rozpadać w określonych warunkach. Nie oznacza, że laboratoryjną baterię można połknąć, że uszkodzona kapsuła jest bezpieczna ani że każdy materiał prototypu nadaje się do kontaktu z żywnością. Jeśli urządzenia przejdą do badań z udziałem pacjentów, niezbędne będą jasne oznaczenia i nadzór kliniczny.\n\n ## Dokąd może prowadzić ta praca\n\n Najbardziej wiarygodne zastosowania bliskiej przyszłości to krótkotrwałe urządzenia, których odzyskanie byłoby kłopotliwe, a wymagania energetyczne są niewielkie. Śledzenie leków jest jednym z przykładów, ponieważ mała ilość energii może poprawić komunikację bez zasilania złożonego komputera. Innym jest miejscowy pomiar: kapsuła mogłaby mierzyć temperaturę, ciśnienie, kwasowość albo marker chemiczny i przesłać ograniczony zapis danych, zanim źródło energii ulegnie degradacji. Bateria mogłaby także zasilać mechanizm dostarczający lek, który potrzebuje energii tylko w określonym punkcie przewodu pokarmowego.\n\n Zastosowania elektroceutyczne są bardziej wymagające, ponieważ potrzebują kontrolowanego kontaktu elektrycznego z tkanką i uzasadnienia dla dostarczania bodźca. Eksperyment żołądkowy wskazuje drogę do miejscowej modulacji sygnałów jelitowych, ale jest zdecydowanie za wcześnie, by przewidywać korzyść kliniczną. Potrzebne będą badania ustalające dawkę, badania wielokrotnej ekspozycji oraz porównania z istniejącymi terapiami. Urządzenie pozwalające uniknąć operacji może być użyteczne, ale mniejsza inwazyjność nie oznacza braku ryzyka.\n\n Szersza lekcja dotyczy projektowania elektroniki medycznej z uwzględnieniem całego cyklu życia. W wielu urządzeniach konsumenckich oczekuje się, że bateria przetrwa sam produkt. W medycynie przemijającej pożądany rezultat jest odwrotny: urządzenie powinno wykonać określone zadanie, a następnie pozostawić jak najmniej trwałego materiału. Taka zmiana celu projektowego wpływa jednocześnie na chemię, opakowanie, elektronikę, oprogramowanie, organizację opieki klinicznej i ocenę środowiskową.\n\n Na razie najsilniejsze twierdzenie jest zarazem najbardziej uzasadnione. Zespół kierowany przez MIT pokazał u świń, że bioresorbowalna bateria magnezowo–molibdenowa może dostarczać wystarczająco kontrolowaną energię do komunikacji i stymulacji żołądka na poziomie kapsuły, a następnie z czasem ulegać degradacji. To użyteczny postęp, ponieważ dotyczy praktycznego punktu awarii w medycynie opartej na urządzeniach połykanych. Kolejne kamienie milowe są mniej widowiskowe: większe i bardziej zróżnicowane badania na zwierzętach, pełna biodegradowalność urządzenia, powtarzalna produkcja, toksykologia, ocena regulacyjna i starannie zaprojektowane badania z udziałem ludzi. Jeśli te etapy się powiodą, znikająca bateria może uczynić niektóre kapsuły medyczne bezpieczniejszymi i prostszymi. Do tego czasu pozostaje obiecującą platformą inżynieryjną, a nie gotową terapią.\n\n ## Źródła\n\n - *Bioresorbable batteries for transient ingestible bioelectronics*, **Nature Chemical Engineering**, 21 września 2026.\n- *Batteries that safely break down in the GI tract could improve ingestible devices*, **MIT News**, 21 września 2026.\n- *Edible batteries power medical devices in the body*, **Nature News**, 21 września 2026.\n- *Powering Implantable and Ingestible Electronics*, **Advanced Functional Materials** za pośrednictwem PubMed Central, 26 października 2021.","available_translations":[{"language":"ar","title":"بطارية لكبسولات طبية تعمل داخل الجسم ثم تتحلل","html_url":"https://publicasta.com/good_tech_news/bioresorbable_batteries_for_ingestible_medical_devices?lang=ar","markdown_url":"https://publicasta.com/good_tech_news/bioresorbable_batteries_for_ingestible_medical_devices.md?lang=ar","json_url":"https://publicasta.com/good_tech_news/bioresorbable_batteries_for_ingestible_medical_devices.json?lang=ar","api_url":"https://publicasta.com/api/public/v1/channels/good_tech_news/articles/bioresorbable_batteries_for_ingestible_medical_devices?lang=ar"},{"language":"de","title":"Eine Batterie für medizinische Kapseln, die im Körper arbeitet und sich danach auflöst","html_url":"https://publicasta.com/good_tech_news/bioresorbable_batteries_for_ingestible_medical_devices?lang=de","markdown_url":"https://publicasta.com/good_tech_news/bioresorbable_batteries_for_ingestible_medical_devices.md?lang=de","json_url":"https://publicasta.com/good_tech_news/bioresorbable_batteries_for_ingestible_medical_devices.json?lang=de","api_url":"https://publicasta.com/api/public/v1/channels/good_tech_news/articles/bioresorbable_batteries_for_ingestible_medical_devices?lang=de"},{"language":"en","title":"A Battery for Medical Capsules That Works Inside the Body and Then Breaks Down","html_url":"https://publicasta.com/good_tech_news/bioresorbable_batteries_for_ingestible_medical_devices?lang=en","markdown_url":"https://publicasta.com/good_tech_news/bioresorbable_batteries_for_ingestible_medical_devices.md?lang=en","json_url":"https://publicasta.com/good_tech_news/bioresorbable_batteries_for_ingestible_medical_devices.json?lang=en","api_url":"https://publicasta.com/api/public/v1/channels/good_tech_news/articles/bioresorbable_batteries_for_ingestible_medical_devices?lang=en"},{"language":"es","title":"Una batería para cápsulas médicas que funciona dentro del cuerpo y después se desintegra","html_url":"https://publicasta.com/good_tech_news/bioresorbable_batteries_for_ingestible_medical_devices?lang=es","markdown_url":"https://publicasta.com/good_tech_news/bioresorbable_batteries_for_ingestible_medical_devices.md?lang=es","json_url":"https://publicasta.com/good_tech_news/bioresorbable_batteries_for_ingestible_medical_devices.json?lang=es","api_url":"https://publicasta.com/api/public/v1/channels/good_tech_news/articles/bioresorbable_batteries_for_ingestible_medical_devices?lang=es"},{"language":"fr","title":"Une batterie pour capsules médicales qui fonctionne dans le corps avant de se désagréger","html_url":"https://publicasta.com/good_tech_news/bioresorbable_batteries_for_ingestible_medical_devices?lang=fr","markdown_url":"https://publicasta.com/good_tech_news/bioresorbable_batteries_for_ingestible_medical_devices.md?lang=fr","json_url":"https://publicasta.com/good_tech_news/bioresorbable_batteries_for_ingestible_medical_devices.json?lang=fr","api_url":"https://publicasta.com/api/public/v1/channels/good_tech_news/articles/bioresorbable_batteries_for_ingestible_medical_devices?lang=fr"},{"language":"pl","title":"Bateria do kapsuł medycznych, która działa w organizmie, a potem się rozpada","html_url":"https://publicasta.com/good_tech_news/bioresorbable_batteries_for_ingestible_medical_devices?lang=pl","markdown_url":"https://publicasta.com/good_tech_news/bioresorbable_batteries_for_ingestible_medical_devices.md?lang=pl","json_url":"https://publicasta.com/good_tech_news/bioresorbable_batteries_for_ingestible_medical_devices.json?lang=pl","api_url":"https://publicasta.com/api/public/v1/channels/good_tech_news/articles/bioresorbable_batteries_for_ingestible_medical_devices?lang=pl"},{"language":"ru","title":"Батарея для медицинских капсул, которая работает внутри организма, а затем разрушается","html_url":"https://publicasta.com/good_tech_news/bioresorbable_batteries_for_ingestible_medical_devices?lang=ru","markdown_url":"https://publicasta.com/good_tech_news/bioresorbable_batteries_for_ingestible_medical_devices.md?lang=ru","json_url":"https://publicasta.com/good_tech_news/bioresorbable_batteries_for_ingestible_medical_devices.json?lang=ru","api_url":"https://publicasta.com/api/public/v1/channels/good_tech_news/articles/bioresorbable_batteries_for_ingestible_medical_devices?lang=ru"},{"language":"zh","title":"一种能在体内工作的医疗胶囊电池，任务完成后会逐渐分解","html_url":"https://publicasta.com/good_tech_news/bioresorbable_batteries_for_ingestible_medical_devices?lang=zh","markdown_url":"https://publicasta.com/good_tech_news/bioresorbable_batteries_for_ingestible_medical_devices.md?lang=zh","json_url":"https://publicasta.com/good_tech_news/bioresorbable_batteries_for_ingestible_medical_devices.json?lang=zh","api_url":"https://publicasta.com/api/public/v1/channels/good_tech_news/articles/bioresorbable_batteries_for_ingestible_medical_devices?lang=zh"}],"_links":{"self":"https://publicasta.com/good_tech_news/bioresorbable_batteries_for_ingestible_medical_devices.json?lang=pl","api":"https://publicasta.com/api/public/v1/channels/good_tech_news/articles/bioresorbable_batteries_for_ingestible_medical_devices?lang=pl","html":"https://publicasta.com/good_tech_news/bioresorbable_batteries_for_ingestible_medical_devices?lang=pl","canonical":"https://publicasta.com/good_tech_news/bioresorbable_batteries_for_ingestible_medical_devices?lang=pl","markdown":"https://publicasta.com/good_tech_news/bioresorbable_batteries_for_ingestible_medical_devices.md?lang=pl","json":"https://publicasta.com/good_tech_news/bioresorbable_batteries_for_ingestible_medical_devices.json?lang=pl","channel":"https://publicasta.com/api/public/v1/channels/good_tech_news","channel_articles":"https://publicasta.com/api/public/v1/channels/good_tech_news/articles","search":"https://publicasta.com/api/public/v1/search","documentation":"https://publicasta.com/api-docs#reading-publicasta","openapi":"https://publicasta.com/api-docs/openapi.json","llms":"https://publicasta.com/llms.txt"}}