এটা মুহূৰ্ত আহে — নিঃশব্দ, প্ৰায় অনুভৱ কৰিব নোৱাৰা — যেতিয়া এখন সমাজে মানৱ জীৱনৰ বিষয়ে নিজৰ বিশ্বাস নিৰ্ধাৰণ কৰে। নিজৰ ঘোষণাত নহয়। নিজৰ সংবিধানত নহয়। বৰঞ্চ বোমা পৰাটো বন্ধ হোৱাৰ পিছত সমাজখনে কি নিৰ্মাণ কৰে, তাৰ মাজেৰে। জীয়াই থকা শিশুটিক কি প্ৰদান কৰে, তাৰ মাজেৰে। এখন মাটিত বীজ ৰোপণ কৰে নে তাক পোৰা অৱস্থাতে এৰি দিয়ে, তাৰ মাজেৰে। সেই মুহূৰ্তটো সদায় এতিয়াই। আৰু সঠিকভাৱে সঁহাৰি জনাবলৈ আমি কেতিয়াও ইমান ভালদৰে প্ৰস্তুত হোৱা নাছিলোঁ।

ইয়াৰ পিছত যি আহিছে, সেয়া কেৱল এটা ধাৰণা নহয়। ই এক জীৱন্ত ব্যৱস্থাপনা — নীতি, প্ৰযুক্তি আৰু মানৱীয় প্ৰতিশ্ৰুতিৰ এক সংহতি, যাৰ উদ্দেশ্য হৈছে ইতিহাসত কোনো সেনাবাহিনীয়ে যিটো সম্পূৰ্ণৰূপে কৰিব পৰা নাই, সেইটো কৰা: কেৱল জীয়াই থকাটো সম্ভৱ কৰি তোলাই নহয়, বৰঞ্চ সন্মানজনক কৰি তোলা। কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা, ভাৰ্চুৱেল ৰিয়েলিটি, মোবাইল প্ৰযুক্তি আৰু মানৱীয় সহানুভূতিয়ে আমাক যি দিছে, সেই সকলোকে একত্ৰিত কৰি — সম্পূৰ্ণ সচেতন উদ্দেশ্যেৰে — আটাইতকৈ বেছি প্ৰয়োজন হোৱা লোকসকলৰ ওচৰলৈ লৈ যোৱা।

সেয়াই হৈছে War and Peace AI। আৰু ইয়াৰ আৰম্ভণি চৰকাৰৰ পৰা নহয়, এটা ফোনৰ পৰা হয়।

«নিৰাময়ৰ বাবে সদায় এখন চিকিৎসালয়ৰ প্ৰয়োজন নহয়। কেতিয়াবা কেৱল এটা কথোপকথনৰ প্ৰয়োজন হয় — আৰু সেই কথোপকথন সম্ভৱ কৰি তোলা ব্যৱস্থাসমূহ নিৰ্মাণ কৰাৰ সাহসৰ।»

কিয় এতিয়া? কিয় এই ব্যৱস্থা?

এই মুহূৰ্তত সমগ্ৰ বিশ্বত ১০ কোটিতকৈও অধিক লোক নিজৰ ঘৰ এৰি স্থানচ্যুত হৈ আছে। শিশুসকলে শৰণাৰ্থী শিবিৰত বিদ্যালয়, থেৰাপিষ্ট, অৰ্থনৈতিক ভৱিষ্যৎ আৰু তেওঁলোকৰ সৈতে ঘটা ঘটনাবোৰ প্ৰকাশ কৰিবলৈ প্ৰয়োজনীয় ভাষাৰ অভাৱত ডাঙৰ হৈ আছে। দীৰ্ঘস্থায়ী মানসিক আঘাত এটা অদৃশ্য উত্তৰাধিকাৰৰ দৰে এটা প্ৰজন্মৰ পৰা আন এটা প্ৰজন্মলৈ বিয়পি পৰে। আৰু সহায় কৰিবলৈ সৃষ্টি কৰা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতিষ্ঠানসমূহ — অতিৰিক্ত বোজাৰে ভাৰাক্ৰান্ত, অপৰ্যাপ্ত পুঁজিৰে পৰিচালিত আৰু অধিক ধীৰ পৃথিৱীৰ বাবে নিৰ্মিত — প্ৰয়োজন অনুসৰি ইমান দ্ৰুতভাৱে কাম কৰিব নোৱাৰে।

ঠিক এই সময়তে এটা অসাধাৰণ পৰিৱৰ্তন ঘটিছে। কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তাই এতিয়া বাস্তৱ সময়তে শিশুৰ শিক্ষণৰ গতি অনুসৰি শিক্ষা ব্যক্তিগতকৰণ কৰিব পাৰে। ভাৰ্চুৱেল ৰিয়েলিটিয়ে কাৰ্ডবৰ্ডৰ এটা হেডছেট আৰু পুৰণি এটা ফোন ব্যৱহাৰ কৰিও মানসিক আঘাতৰ পৰা বাচি অহা ব্যক্তিক নিয়ন্ত্ৰিত চিকিৎসামূলক অভিজ্ঞতাৰ মাজেৰে পথ দেখুৱাব পাৰে। এটা WhatsApp বাৰ্তাই শৰণাৰ্থী শিবিৰত থকা এগৰাকী শোকাকুল মাতৃক আন এখন মহাদেশৰ প্ৰশিক্ষিত পৰামৰ্শদাতাৰ সৈতে সংযোগ কৰিব পাৰে। সৌৰশক্তিচালিত যন্ত্ৰই এনে ঠাইতো ইণ্টাৰনেট অবিহনে শিক্ষা প্ৰদান কৰিব পাৰে, য'ত কেতিয়াও ইণ্টাৰনেটৰ সংযোগ হোৱা নাই। জিনীয়ভাৱে পৰিৱৰ্তিত শস্যই যুদ্ধৰ ফলত দূষিত হোৱা মাটিতো গজি উঠিব পাৰে।

এই সকলোবোৰ উপাদান ইতিমধ্যে উপলব্ধ। কোনোবাই সঠিক প্ৰশ্নটো সুধিবলৈ অপেক্ষা কৰি আছে।

সঠিক প্ৰশ্নটো এইটো নহয়: «আমি সহায় কৰিব পাৰোঁনে?» সঠিক প্ৰশ্নটো হৈছে: «আমি এতিয়াও এই ব্যৱস্থাটো কিয় নিৰ্মাণ কৰা নাই?»

সকলোকে ধৰি ৰখা নীতি

এটা এপ্লিকেচন নিৰ্মাণ কৰাৰ আগতে বা এটা ভাৰ্চুৱেল ৰিয়েলিটি হেডছেট বিতৰণ কৰাৰ আগতে এখন আইন থাকিব লাগিব। এনে এটা শাসনব্যৱস্থা থাকিব লাগিব, যিয়ে নিশ্চিত কৰিব যে সংঘাতৰ ফলত স্থানচ্যুত হোৱা প্ৰতিজন ব্যক্তিৰ প্ৰযুক্তিয়ে উপলব্ধ কৰা সঁজুলিসমূহ ব্যৱহাৰ কৰাৰ অধিকাৰ আছে — কেৱল আশা নহয়, কেৱল দান-দক্ষিণা নহয়, বৰঞ্চ এক অধিকাৰ।

নীতিৰ প্ৰস্তাৱ নং ১: উন্নত কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তাৰ ব্যৱহাৰৰ জৰিয়তে শৰণাৰ্থী সুৰক্ষাৰ বাবে প্ৰতিৰোধমূলক সামাজিক ব্যৱস্থাই ঠিক এই কথাই প্ৰতিষ্ঠা কৰে। ইয়াৰ জৰিয়তে চৰকাৰসমূহক সংঘাত আৰম্ভ হোৱাৰ আগতেই সংঘাতপ্ৰৱণ অঞ্চলসমূহত বিতৰণ কৰা ফোনসমূহত কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তাচালিত শিক্ষামূলক মঞ্চ, সামগ্ৰিক স্বাস্থ্যৰ পৰামৰ্শ, জীয়াই থকাৰ জ্ঞানৰ ডিজিটেল পুথিভঁৰাল আৰু জৰুৰীকালীন যোগাযোগৰ নেটৱৰ্ক প্ৰস্তুত কৰিবলৈ বাধ্য কৰা হ'ব। দুৰ্যোগৰ পিছত সঁহাৰি হিচাপে নহয়। বৰঞ্চ দুৰ্যোগৰ আগতীয়া প্ৰস্তুতি হিচাপে।

যেতিয়া চৰকাৰে ইণ্টাৰনেটৰ ব্যৱহাৰ সীমিত কৰে, তেতিয়া ইণ্টাৰনেট অবিহনে চলিব পৰা এপসমূহ ইতিমধ্যে ফোনত থাকিব লাগে। যেতিয়া পথত বোমা পৰে আৰু চিকিৎসালয় ধ্বংসাৱশেষত পৰিণত হয়, তেতিয়া এটা ফোনত এটা পৰিয়ালক জীয়াই ৰাখিব পৰা জ্ঞান থাকিব লাগে। প্ৰস্তুতি নিৰাশাবাদ নহয়। এখন চৰকাৰে কৰিব পৰা আটাইতকৈ আশাবাদী কামবোৰৰ ভিতৰত এইটো অন্যতম।

দেৱাল নথকা বিদ্যালয়

কল্পনা কৰক এনে এজন কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তাৰ শিক্ষক, যিয়ে চল্লিশটা ভাষাত কথা পাতিব পাৰে, কেতিয়াও শুব নালাগে, ছয় বছৰীয়া এনে এটা শিশুৰ শিক্ষণৰ গতি অনুসৰি নিজকে সলনি কৰিব পাৰে, যিয়ে কেতিয়াও হাতত পেঞ্চিল লোৱা নাই, আৰু এবাৰ নিৰ্মাণ কৰাৰ পিছত যাক বিতৰণ কৰিবলৈ প্ৰায় কোনো খৰচেই নালাগে। কল্পনা কৰক, সেই শিক্ষকজন সৌৰশক্তিৰে চাৰ্জ কৰা এটা ফোনৰ ভিতৰত থাকে — ছাহেল অঞ্চলৰ এটা শৰণাৰ্থী শিবিৰত, পূব ইউৰোপৰ এটা স্থানচ্যুত লোকৰ আশ্ৰয়স্থলত অথবা তিনি বছৰ আগতে বিদ্যালয়খনত বোমা পৰাৰ ফলত ধ্বংস হোৱা এখন গ্ৰাম্য গাঁৱত।

এয়া কল্পনা নহয়। এয়া অভিযান্ত্ৰিক প্ৰযুক্তি। কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তাচালিত অভিযোজিত শিক্ষণ মঞ্চসমূহে ইতিমধ্যে এনে কাম কৰিব পাৰে। এতিয়াও যিটো হোৱা নাই, সেয়া হৈছে এই প্ৰযুক্তিসমূহ আটাইতকৈ বেছি প্ৰয়োজন হোৱা শিশুসকলৰ ওচৰলৈ লৈ যোৱা — কাৰণ কোনেও এতিয়ালৈকে সেইটো সম্ভৱ কৰি তুলিব পৰা নীতি, অংশীদাৰিত্ব বা বিতৰণ ব্যৱস্থা নিৰ্মাণ কৰা নাই।

Coursera, Khan Academy আৰু edXৰ দৰে মঞ্চৰ বিনামূলীয়া প্ৰমাণপত্ৰ প্ৰদান কৰা কাৰ্যসূচীসমূহ ইতিমধ্যে উপলব্ধ। প্ৰথমে ইণ্টাৰনেট অবিহনে চলিব পৰা, মাতৃভাষাত পাঠ্যসামগ্ৰী প্ৰদান কৰা, আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয়ভাৱে স্বীকৃত প্ৰমাণপত্ৰৰ জৰিয়তে শিক্ষণৰ অগ্ৰগতিক স্বীকৃতি দিয়া আৰু উপলব্ধ আটাইতকৈ সস্তীয়া ফোনটোতো চলিব পৰা এটা এপ্লিকেচনে «কোনো শিশুৱেই বিদ্যালয়ৰ বাহিৰত নাথাকিব» এই বাক্যটোক কেৱল এটা শ্লোগান হৈ থকাৰ পৰা বাস্তৱত পৰিণত কৰিব পাৰে।

যন্ত্ৰটো অহাৰ আগতেই নৈতিকতা

দায়বদ্ধতাহীন ক্ষমতাই হৈছে যুদ্ধৰ আৰম্ভণিৰ এটা কাৰণ। প্ৰথম গুলী চলাৰ বহু পিছতো নজৰদাৰী ব্যৱস্থা, স্বয়ংচালিত ড্ৰোন আৰু কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তাচালিত অস্ত্ৰৰ জৰিয়তে যুদ্ধ দীঘলীয়া কৰাৰ ক্ষেত্ৰতো একেই কথা প্ৰযোজ্য। এই যন্ত্ৰসমূহে মানৱ বিবেকে অনুসৰণ কৰিব পৰাতকৈও অধিক দ্ৰুতগতিত কাম কৰে।

প্ৰতিখন চহৰতে — কেৱল ধনী চহৰসমূহত নহয়, কেৱল প্ৰযুক্তিগতভাৱে উন্নত চহৰসমূহতো নহয় — নাগৰিকৰ নেতৃত্বত এটা কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা তদাৰকী সংস্থা থাকিব লাগে। চৰকাৰী বিভাগ নহয়। কোনো নিগমৰ নৈতিকতা সমিতিও নহয়। বৰঞ্চ এটা সামূহিক সংস্থা: নৈতিকতা বিশেষজ্ঞ, প্ৰযুক্তিবিদ, আইন বিশেষজ্ঞ আৰু সাধাৰণ নাগৰিকসকলৰ এটা দল, যাৰ একমাত্ৰ দায়িত্ব হ'ব নিজৰ চহৰত যিকোনো কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা ব্যৱস্থা প্ৰয়োগ কৰাৰ আগতে প্ৰশ্ন কৰা: এই ব্যৱস্থাই মানৱ মৰ্যাদাৰ সেৱা কৰেনে? ই মানৱ অধিকাৰ মানি চলেনে? আৰু যদি নচলে, তেন্তে তাৰ বাবে কোন দায়ী হ'ব?

ইয়াৰ উদ্দেশ্য প্ৰগতি বন্ধ কৰা নহয়। ইয়াৰ উদ্দেশ্য হৈছে প্ৰগতিক সঠিক দিশ দিয়া — যাতে নিৰাময়ৰ বাবে সক্ষম একেবোৰ প্ৰযুক্তি নীৰৱে ক্ষতিৰ আহিলাত পৰিণত নহয় আৰু কোনোবাই, ক'ৰবাত, সেই কথা লক্ষ্য নকৰাকৈ আৰু দায়বদ্ধতা দাবী নকৰাকৈ নাথাকে।

এখন পৰ্দাৰ মাজেৰে থেৰাপি

বিশ্বৰ বহু ঠাইত মানসিক স্বাস্থ্যসেৱাৰ বাবে অপেক্ষাৰ তালিকা থকা কোনো ব্যৱস্থাই নাই। কাৰণ তেনে ব্যৱস্থাৰ অস্তিত্বই নাই। যুদ্ধৰ মানসিক আঘাত, শৈশৱৰ ক্ষতি, দীৰ্ঘস্থায়ী ভয় আৰু স্থানচ্যুতিৰ মানসিক চাপ — এই সকলোবোৰ চিকিৎসা নোহোৱা সংক্ৰমণৰ দৰে সমাজৰ মাজেৰে বিয়পি পৰে আৰু প্ৰজন্মৰ পিছত প্ৰজন্মলৈ হতাশা, নিচা, হিংসা আৰু নিৰাশাৰ সৃষ্টি কৰে।

য'ত চিকিৎসালয় উপস্থিত হ'ব নোৱাৰে, তাত WhatsApp উপস্থিত হ'ব পাৰে। এজন স্বেচ্ছাসেৱী থেৰাপিষ্ট, প্ৰশিক্ষিত পৰামৰ্শদাতা অথবা সমনীয়া সহায় আৰু মানসিক আঘাত-সচেতন যত্নৰ প্ৰশিক্ষণ লাভ কৰা ব্যক্তিয়ে এটা কণ্ঠ বাৰ্তা বা লিখিত বাৰ্তাৰ জৰিয়তে এনে এজন মানসিক আঘাতৰ পৰা বাচি অহা ব্যক্তিৰ সৈতে সংযোগ স্থাপন কৰিব পাৰে, যাৰ সহায় বিচাৰিবলৈ আন কোনো দুৱাৰ নাই। এনে সংযোগে এনে এটা বস্তু প্ৰদান কৰিব পাৰে, যিটো বহুতো সাহায্যৰ পেকেজে দিব পৰা নাই: কোনোবাই আপোনাৰ কথা শুনিছে বুলি অনুভৱ কৰা। আপোনাৰ কষ্টৰ এটা নাম আছে বুলি জনা। আৰু সেই কষ্টত আপুনি অকলশৰীয়া নহয় বুলি উপলব্ধি কৰা।

বিশেষকৈ শিশুৰ মানসিক আঘাতৰ ক্ষেত্ৰত আগতীয়া হস্তক্ষেপ অত্যন্ত প্ৰয়োজনীয়। বেচৰকাৰী সংস্থা, বিশ্ববিদ্যালয় আৰু স্বাস্থ্য সংস্থাৰ সহযোগত চলা WhatsApp নেটৱৰ্কৰ জৰিয়তে অভিভাৱক আৰু যত্ন লোৱা লোকসকলে পৰামৰ্শ লাভ কৰিব পাৰে, শিশুসকলে মানসিক আঘাতৰ প্ৰতি সংবেদনশীলভাৱে প্ৰস্তুত কৰা কাৰ্যকলাপ লাভ কৰিব পাৰে আৰু সম্পূৰ্ণ পৰিয়ালসমূহে সহায় পাব পাৰে — দূৰৰ পৰা হ'লেও, আন্তৰিকতাৰে — এনে এটা মানৱীয় যত্ন ব্যৱস্থাৰ জৰিয়তে, যাক গঢ়ি তুলিবলৈ অতি কম খৰচ হয় আৰু পৰিত্যাগ কৰিলে যাৰ ক্ষতি অতি বেছি।

আপোনাৰ হাতত ধৰিব পৰা নিৰাময়

ভাৰ্চুৱেল ৰিয়েলিটি এতিয়া কেৱল ভিডিঅ' গেম ষ্টুডিঅ' আৰু প্ৰযুক্তি প্ৰতিষ্ঠানৰ চৌহদৰ প্ৰযুক্তি নহয়। ই কাৰ্ডবৰ্ডৰ বাকচ, প্লাষ্টিকৰ লেন্স আৰু দান কৰা এটা স্মাৰ্টফোনৰ প্ৰযুক্তি। আৰু এই সাধাৰণ সামগ্ৰীসমূহৰ মাজতে এটা অসাধাৰণ সম্ভাৱনা লুকাই আছে: পৃথিৱীৰ যিকোনো ঠাইৰ যিকোনো ব্যক্তিক তেওঁৰ শাৰীৰিক কষ্টৰ বাস্তৱতাৰ পৰা আঁতৰাই এঘণ্টীয়া নিয়ন্ত্ৰিত চিকিৎসামূলক অভিজ্ঞতাৰ বাবে এটা নিৰাপদ পৰিৱেশলৈ লৈ যোৱাৰ ক্ষমতা।

শৰণাৰ্থীসকলৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰা ভাৰ্চুৱেল ৰিয়েলিটি কাৰ্যসূচীয়ে নিয়ন্ত্ৰিত ভাৰ্চুৱেল পৰিৱেশত ক্ৰমাগতভাৱে মানসিক আঘাতৰ সন্মুখীন কৰোৱা চিকিৎসাৰ জৰিয়তে আঘাত-সম্পৰ্কীয় মানসিক চাপজনিত বিকাৰ (PTSD) আৰু যুদ্ধৰ মানসিক আঘাতৰ চিকিৎসাত সহায় কৰিব পাৰে। ইহঁতে জীৱ-জন্তুৰ চৰিত্ৰ আৰু পাৰস্পৰিক কাহিনীৰ জৰিয়তে শিশুসকলক খেলৰ মাজেৰে থেৰাপি প্ৰদান কৰিব পাৰে। যত্ন লোৱা লোকসকলক সুস্থ আৱেগিক সম্পৰ্ক কেনেকৈ গঢ়ি তুলিব লাগে, সেই বিষয়ে শিকাব পাৰে। সংঘাতৰ বাবে নিজৰ স্বাভাৱিক বিকাশৰ বহু বছৰ হেৰুৱাই পেলোৱা কিশোৰ-কিশোৰীসকলক নিমজ্জিত শিক্ষণ পৰিৱেশ প্ৰদান কৰিব পাৰে, যিয়ে তেওঁলোকৰ কৌতূহল পুনৰ জগাই তোলে আৰু ডিজিটেল অৰ্থনীতিৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় দক্ষতা গঢ়ি তোলে।

এবাৰ ডাউনলোড কৰাৰ পিছত এই কাৰ্যসূচীসমূহ ব্যৱহাৰকাৰীৰ নিজৰ সম্পদ হৈ পৰে। ইয়াৰ বাবে ইণ্টাৰনেটৰ প্ৰয়োজন নহয়। প্ৰতিটো সীমান্ত অতিক্ৰম কৰাৰ সময়ত, প্ৰতিটো পুনৰ সংস্থাপনৰ সময়ত আৰু প্ৰতিটো নতুন আৰম্ভণিৰ সময়ত এইবোৰ শৰণাৰ্থীৰ সৈতে থাকিব পাৰে। পকেটত ৰাখিব পৰা এটা আশ্ৰয়স্থল। এনে এক স্থায়ী নিৰাময়ৰ সঁজুলি, যাক কোনো স্থানচ্যুতিয়ে কাঢ়ি নিব নোৱাৰে।

সকলো হেৰুওৱাৰ পিছতো যি গজে

সংঘাতপ্ৰৱণ অঞ্চলত খাদ্য সুৰক্ষা কেৱল কৃষিৰ সমস্যা নহয়। ই এটা ব্যৱস্থাগত সমস্যা — আৰু ব্যৱস্থাসমূহ নতুনকৈ গঢ়ি তুলিব পাৰি।

জিনীয়ভাৱে পৰিৱৰ্তিত আৰু জলবায়ু পৰিৱৰ্তনৰ প্ৰতি সহনশীল শস্যৰ বিষয়ে স্থানীয় ভাষাত কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তাৰ এপ্লিকেচনৰ জৰিয়তে সহজভাৱে বুজাই দিয়া আৰু দৃশ্যমান নিৰ্দেশনা প্ৰদান কৰিলে, বিবাদপূৰ্ণ বা পুষ্টিহীন মাটিৰ টুকুৰা এটাকো পুষ্টিৰ উৎসলৈ ৰূপান্তৰ কৰিব পাৰি। খৰাং সহনশীল মাকৈ। ভিটামিনেৰে সমৃদ্ধ ধান। পৰম্পৰাগত কৃষিয়ে পৰিত্যাগ কৰা মাটিতো গজিব পৰা শস্য। এইবোৰ কেৱল তত্ত্ব নহয়। এইবোৰৰ অস্তিত্ব ইতিমধ্যে আছে। এতিয়াও যিটোৰ অভাৱ, সেয়া হৈছে এই শস্যসমূহৰ বিষয়ে প্ৰয়োজনীয় শিক্ষামূলক আন্তঃগাঁথনি, যাৰ জৰিয়তে এইবোৰ প্ৰয়োজন হোৱা পৰিয়ালসমূহৰ হাতত তুলি দিব পাৰি।

একেসময়তে, খাদ্য সম্পদৰ কৌশলগত বিকেন্দ্ৰীকৰণে — বিভিন্ন অঞ্চলত বিতৰণ কৰা, স্বনিৰ্ভৰশীল আৰু স্থানীয় সমাজৰ দ্বাৰা পৰিচালিত সৰু সৰু প্ৰজননক্ষম পশু-পক্ষীৰ গোটে — নিশ্চিত কৰিব পাৰে যে খাদ্যৰ এটা উৎস ধ্বংস হ'লেই সমগ্ৰ ব্যৱস্থাটো ভাঙি নপৰে। ছাগলী, কুকুৰা, শহাপহু আৰু মাছ। জীৱন্ত খাদ্যৰ ভঁৰাল, যিবোৰ বিনিয়োগৰ এটা পৰ্টফলিঅ'ৰ দৰে বিভিন্ন ঠাইত বিতৰণ কৰা হয় আৰু এটা নেটৱৰ্কৰ দৰে পৰিচালিত হয়। জীয়াই থকাৰ ক্ষেত্ৰত বিকল্প ব্যৱস্থাৰ ব্যৱহাৰ।

আৰু পানী। ক্ষেপণাস্ত্ৰৰ আঘাতৰ পিছতো ব্যৱহাৰযোগ্য হৈ থাকিব পৰাকৈ যথেষ্ট গভীৰতাত নিৰ্মাণ কৰা কুঁৱা, স্থানচ্যুতিৰ উচ্চ আশংকা থকা অঞ্চলসমূহত বিতৰণ কৰা, হাতচালিত আৰু সৌৰশক্তিচালিত পাম্পেৰে সজ্জিত আৰু পানীৰ কোনো উৎস অচল হৈ পৰিলে বিকল্প উৎসলৈ মানুহৰ প্ৰৱেশৰ পথ নিৰ্দেশনা দিব পৰা কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তাৰ দ্বাৰা পৰ্যবেক্ষণ কৰা। এয়া কেৱল আন্তঃগাঁথনি নহয়। ইয়াৰ প্ৰয়োজন হ'বলগীয়া মানুহৰ প্ৰতি এয়া এক প্ৰতিশ্ৰুতি।

মাটিৰ তলত চিকিৎসা সামগ্ৰী, জীৱন্ত জ্ঞান

কিছুমান বস্তু মাটিৰ তলত থাকিব লাগে — লুকুৱাই থোৱাৰ বাবে নহয়, সুৰক্ষিত কৰি ৰখাৰ বাবে। প্ৰত্যক্ষ আঘাতৰ পিছতো অক্ষত থাকিব পৰাকৈ যথেষ্ট গভীৰতাত পুতি থোৱা চিকিৎসা কিট। এনে জৰুৰীকালীন পৰিস্থিতিৰ বাবে লিখা অস্ত্ৰোপচাৰৰ নিৰ্দেশনা, য'ত কোনো চিকিৎসক উপস্থিত হ'ব নোৱাৰে। সুৰক্ষিত আৰু স্থানাংকৰে চিহ্নিত পানীৰ উৎস, যিবোৰ স্মাৰ্টফোনৰ সহায়ত বিচাৰি উলিয়াব পাৰি, আনকি দৃশ্যমান সকলো চিনাক্তকৰণযোগ্য স্থান ধ্বংস হৈ গ'লেও।

এয়া কোনো অমূলক ভয় নহয়। যুদ্ধই প্ৰকৃততে কি ধ্বংস কৰে, সেই বিষয়ে অধ্যয়ন কৰা যিকোনো অভিযন্তাৰ বাবে এয়া যুক্তিসংগত পৰিকল্পনা। আৰু মাটিৰ তলত ৰখা চিকিৎসা কিটৰ লগতে থাকিব লাগে জ্ঞান। কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তাচালিত পাঠ্যক্ৰম, যিয়ে জৰুৰীকালীন চিকিৎসা পদ্ধতি শিকাব — টুৰ্নিকেট বান্ধি ৰক্তক্ষৰণ বন্ধ কৰা, শ্বাসনলী পৰিচালনা, ৰক্তক্ষৰণ নিয়ন্ত্ৰণ আৰু হৃদযন্ত্ৰ-শ্বাস-প্ৰশ্বাস পুনৰুজ্জীৱিতকৰণ (CPR)। এই পাঠ্যক্ৰমসমূহ ইণ্টাৰনেট অবিহনে, সকলো ভাষাত আৰু শিকিবলৈ ইচ্ছুক যিকোনো ব্যক্তিৰ বাবে উপলব্ধ হ'ব লাগে। কাৰণ যুদ্ধক্ষেত্ৰত সদায় এজন চিকিৎসকেই জীৱন ৰক্ষা নকৰে। কেতিয়াবা সঠিক ভিডিঅ'টো দেখা এজন ওচৰ-চুবুৰীয়াই জীৱন ৰক্ষা কৰে।

আনকি মদ প্ৰস্তুত কৰা সৰল পুৰণি সঁজুলিসমূহৰো ফাৰ্মাচী নথকা সমাজ এখনৰ জীয়াই থকাৰ সঁজুলিৰ মাজত স্থান থাকিব পাৰে: বীজাণুনাশ, জীৱাণুমুক্তকৰণ আৰু সংক্ৰমণ প্ৰতিৰোধৰ বাবে ইথানলৰ উৎস হিচাপে। যেতিয়া আন কোনো ব্যৱস্থা উপলব্ধ নহয়, তেতিয়া এইবোৰে প্ৰাথমিক সুৰক্ষা প্ৰদান কৰিব পাৰে। ই কোনো ঔষধ নহয়। কিন্তু একেবাৰে মূল্যহীনো নহয়।

জীয়াই থকাৰ পৰা নিৰ্মাণলৈ

এই ব্যৱস্থাৰ আটাইতকৈ বৈপ্লৱিক ধাৰণাটো একেসময়তে আটাইতকৈ নিঃশব্দ: শৰণাৰ্থীসকল সাহায্যৰ কেৱল গ্ৰাহক নহয়। তেওঁলোক উদ্যোগী, শিক্ষক, নিৰাময়কাৰী, সংগঠক আৰু সমাজৰ স্থপতি — যিসকলে সাময়িকভাৱে নিজৰ সামৰ্থ্যৰ উপযুক্ত আন্তঃগাঁথনিৰ অভাৱত ভুগিছে।

প্ৰিণ্ট-অন-ডিমাণ্ড মঞ্চসমূহৰ বাবে সামগ্ৰীৰ মজুত, ভৌতিক দোকান বা বৃহৎ মূলধনৰ প্ৰয়োজন নহয়। এটা বিনামূলীয়া এপ্লিকেচনত সৃষ্টি কৰা ডিজাইন এটা বিশ্বব্যাপী মঞ্চত আপলোড কৰি স্থানীয় মুদ্ৰাতকৈ অধিক মূল্যৱান মুদ্ৰাত উপাৰ্জন কৰিব পাৰি। ডিজিটেল সামগ্ৰী — ই-বুক, টেমপ্লেট, শিল্পকৰ্ম, অনলাইন পাঠ্যক্ৰম আৰু ধ্যান-ধাৰণাৰ নিৰ্দেশিকা — এবাৰ সৃষ্টি কৰি অনিৰ্দিষ্টকাললৈ বিক্ৰী কৰিব পাৰি, যাৰ ফলত সৃষ্টিৰ মূল কামটো সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ বহু পিছতো আয় সৃষ্টি হৈ থাকিব পাৰে।

অলাভজনক সংস্থা সৃষ্টি কৰা, অনুদানৰ আবেদন লিখা আৰু প্ৰভাৱৰ প্ৰতিবেদন প্ৰস্তুত কৰা — এই সকলোবোৰ এটা সুপৰিকল্পিত এপ্লিকেচনৰ জৰিয়তে ধাপে ধাপে, ব্যৱহাৰকাৰীৰ নিজৰ ভাষাত শিকিব পাৰি। প্ৰস্তাৱ লিখাত সহায় কৰা কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা আৰু মাজনিশাও এজন পৰামৰ্শদাতাৰ দৰে প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিব পৰা চেটবট ইয়াত অন্তৰ্ভুক্ত থাকিব পাৰে। শৰণাৰ্থী শিবিৰত চিলাই শিকোৱা এগৰাকী মহিলাই এটা পুঁজিপ্ৰাপ্ত সংস্থা গঢ়ি তুলিব পাৰে। টিউটৰিং গোট পৰিচালনা কৰা এজন কিশোৰে যুৱসমাজৰ বাবে অনুদানৰ আবেদন কৰিব পাৰে। মানসিক আঘাতৰ পৰা পুনৰুদ্ধাৰত সহায় কৰা এজন ব্যক্তিয়ে নিজৰ কামক আনুষ্ঠানিক ৰূপ দিব পাৰে, সম্প্ৰসাৰিত কৰিব পাৰে আৰু দীৰ্ঘদিন ধৰি চলাই নিব পাৰে।

ডিজিটেল অৰ্থনীতিৰ সীমান্তত কোনো পৰীক্ষা চকী নাই। ইয়াত কোনো পৰিচয়-পত্ৰ বিচৰা নহয়। আৰু উপযুক্ত সঁজুলিসমূহ হাতত থাকিলে এজন শৰণাৰ্থীয়ে কেৱল জীয়াই থকাৰ অৱস্থাৰ পৰা নিজেই কিবা এটা গঢ়ি তোলাৰ অৱস্থালৈ আগবাঢ়িব পাৰে — নিজৰ চৰ্তত, নিজৰ গতিত আৰু নিজৰ জীৱন কাহিনীক ভেটি হিচাপে লৈ।

সকলোকে একেলগে ধৰি ৰখা ব্যৱস্থা

ইয়াৰ কোনোটোৱেই মানুহৰ সংযোগ অবিহনে কাম নকৰে। কেৱল ইণ্টাৰনেটৰ সংযোগ নহয় — মানৱীয় সংযোগ। শিক্ষা, থেৰাপি আৰু উদ্যোগী প্ৰশিক্ষণ প্ৰদান কৰা একেটা এপ্লিকেচনৰ সৈতে সংযুক্ত এটা সমনীয়াৰ পৰা সমনীয়ালৈ যোগাযোগ ব্যৱস্থাই সংঘাতপ্ৰৱণ অঞ্চলৰ লোকসকলক ইজনে সিজনৰ সৈতে সংযোগ কৰিব পাৰে। তেওঁলোকে জীয়াই থকাৰ কৌশল ভাগ-বতৰা কৰিব পাৰে, নিৰাপদ পথৰ বিষয়ে তথ্য নতুনকৈ প্ৰদান কৰিব পাৰে, সম্পদ একত্ৰিত কৰিব পাৰে আৰু কেৱল আন এজন ব্যক্তিক ক'ব পাৰে যে তেওঁলোক এতিয়াও ইয়াতেই আছে।

কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তাই সামগ্ৰী আৰু সাহায্যৰ পৰিবহণৰ ব্যৱস্থাপনা সমন্বয় কৰিব পাৰে — দাতাসকলক প্ৰয়োজন থকা লোকৰ সৈতে সংযোগ কৰি, ধ্বংস হোৱা পথ এৰাই সাহায্যবাহী বাহনৰ পথ সলনি কৰি, মজুতৰ পৰিমাণ নিৰীক্ষণ কৰি আৰু সংকটত পৰিণত হোৱাৰ আগতেই অভাৱৰ পূৰ্বানুমান কৰি। কিন্তু এই ব্যৱস্থাৰ তলত থকা মানৱীয় নেটৱৰ্কটোৱেই ইয়াক স্থিতিস্থাপক কৰি তোলে। যিবোৰ সমাজে ইজনে সিজনক চিনি পায়, বিশ্বাস কৰে আৰু সংযুক্ত হৈ থাকে, সেইবোৰে সাহায্য আহি পোৱালৈ অপেক্ষা নকৰে। তেওঁলোক নিজেই সাহায্য হৈ পৰে।

আমি যি বিশ্বাস কৰোঁ তাৰ স্থাপত্য

এই ব্যৱস্থাৰ প্ৰতিটো নীতিৰ খৰচ এটা অস্ত্ৰ ব্যৱস্থাৰ খৰচতকৈ কম। ইয়াত বৰ্ণনা কৰা প্ৰতিটো এপ্লিকেচন বৰ্তমান উপলব্ধ প্ৰযুক্তিৰে নিৰ্মাণ কৰিব পাৰি। প্ৰতিটো ভাৰ্চুৱেল ৰিয়েলিটি চিকিৎসামূলক মডিউল, প্ৰতিজন কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তাৰ শিক্ষক, WhatsAppৰ জৰিয়তে পৰামৰ্শ প্ৰদান কৰা প্ৰতিটো নেটৱৰ্ক — এইবোৰ অসম্ভৱ প্ৰকল্প নহয়। এইবোৰ সিদ্ধান্ত। সিদ্ধান্ত যে আমি বিশ্বাস কৰোঁ নে নকৰোঁ, এখন শৰণাৰ্থী শিবিৰৰ শিশুটিয়ে এখন ৰাজধানী চহৰৰ শিশুৰ দৰে একেই নিৰাময়, শিক্ষা আৰু অৰ্থনৈতিক সুযোগ লাভ কৰাৰ যোগ্য।

আমি অসাধাৰণ নিখুঁততা আৰু প্ৰতিশ্ৰুতিৰে যুদ্ধৰ স্থাপত্য নিৰ্মাণ কৰিছোঁ। আমি ইয়াক পুঁজি যোগান ধৰিছোঁ, উন্নত কৰিছোঁ আৰু প্ৰজন্মৰ পিছত প্ৰজন্ম ধৰি ইয়াক সমৰ্থন কৰি আহিছোঁ। কিন্তু যিটো আমি এতিয়াও কৰা নাই — একেই গুৰুত্বসহকাৰে, একেই সম্পদেৰে আৰু একেই ৰাজনৈতিক ইচ্ছাশক্তিৰে — সেয়া হৈছে জীয়াই থকাৰ স্থাপত্য নিৰ্মাণ কৰা।

এই স্থাপত্যৰ বিভিন্ন অংশ ইতিমধ্যে পৃথিৱীৰ বিভিন্ন স্থানত আছে। কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তাৰ পৰীক্ষাগাৰত, ভাৰ্চুৱেল ৰিয়েলিটি ষ্টুডিঅ'ত, মানৱীয় সাহায্য সংস্থাত, স্বেচ্ছাসেৱী থেৰাপিষ্টৰ মাজত, মাটিৰ তলত সুৰক্ষিত চিকিৎসা কিটত, ইণ্টাৰনেট অবিহনে চলা শিক্ষামূলক এপ্লিকেচনত আৰু জিনীয়ভাৱে পৰিৱৰ্তিত বীজত। ইয়াৰ অভাৱ হৈছে এক সামূহিক প্ৰতিশ্ৰুতি — এক ভাগ-বতৰা কৰা সিদ্ধান্ত যে এই সকলো অংশ ইটোৱে সিটোৰ সৈতে জড়িত, সকলোৰে সম্পদ আৰু এতিয়াই একত্ৰিত কৰা উচিত।

কাৰ্ডবৰ্ডৰ এটা বাকচ ভাৰ্চুৱেল ৰিয়েলিটি হেডছেটত পৰিণত হ'ল। এটা WhatsApp বাৰ্তা থেৰাপিৰ এটা অধিৱেশনত পৰিণত হ'ল। এটা স্মাৰ্টফোন এখন বিদ্যালয়ত পৰিণত হ'ল। সেই মুহূৰ্তবোৰত যুদ্ধই জয়ী হোৱা নাছিল। আমি জয়ী হৈছিলোঁ।

আহক, আমি এই ব্যৱস্থাটো নিৰ্মাণ কৰোঁ।

Mark Picasso, MPA

পুনশ্চ: মানুহক আফিং পপি খেতি কৰিবলৈ অনুমতি দি আৰু সেই উৎপাদন বৈধ চিকিৎসা ব্যৱহাৰৰ বাবে চিকিৎসালয়সমূহক বিক্ৰী কৰি আমি অৰ্থনৈতিক সম্পদ সৃষ্টি কৰিব পাৰোঁ। ইয়াৰ বিনিময়ত তেওঁলোকে ধন আৰু চিকিৎসা কিট লাভ কৰিব পাৰে। অৱশ্যে, খেতি কেৱল বৈধ ঔষধ প্ৰস্তুতৰ বাবেহে ব্যৱহাৰ হোৱাটো নিশ্চিত কৰিবলৈ অনুজ্ঞাপত্ৰ, কঠোৰ নিয়ন্ত্ৰণ আৰু আইনী তদাৰকীৰ প্ৰয়োজন হ'ব।

ইয়াৰ উপৰিও মানুহক অনলাইন আয়ৰ উৎসৰ প্ৰয়োজন। চুবুৰীসমূহে নিজৰ অনলাইন মঞ্চ সৃষ্টি কৰি প্ৰিণ্ট-অন-ডিমাণ্ড ব্যৱস্থাৰ জৰিয়তে সামগ্ৰী বিক্ৰী কৰিব পাৰে, অথবা OnlyFansৰ দৰে আন মঞ্চ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে। লক্ষ্য হৈছে বিভিন্ন ধৰণৰ উপাৰ্জনৰ সুযোগ সৃষ্টি কৰা, যাতে মানুহে কেৱল মানৱীয় সাহায্যৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিবলগীয়া নহয়, বৰঞ্চ নিজৰ অৰ্থনৈতিক স্বাধীনতা নিজেই গঢ়ি তুলিব পাৰে।